Rada

Jak leczyć porosty u bydła

Jak leczyć porosty u bydła


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Trichofitoza u bydła jest dość powszechną chorobą grzybiczą, która atakuje skórę zwierzęcia. Trichofitoza bydła lub grzybica jest zarejestrowana w ponad 100 krajach na całym świecie i powoduje ogromne szkody u zwierząt gospodarskich. Aby na czas rozpoznać tę chorobę, każdy właściciel bydła powinien zapoznać się z przyczynami, objawami i metodami leczenia włośnicy.

Co to jest trichofitoza

Trichophytosis (trichophytosis) to zaraźliwa choroba grzybicza zwierząt i ludzi, wywoływana przez patogenne mikroskopijne grzyby z rodzaju Trichophyton. Czynnikiem wywołującym trichofitozę u bydła jest chorobotwórczy grzyb Trichophyton verrucosum (faviforme).

Trichofitoza lub grzybica charakteryzuje się pojawieniem się na skórze zarysowanych, łuszczących się obszarów z włoskami odłamanymi u podstawy. Niektóre postacie choroby charakteryzują się rozwojem ciężkiego zapalenia skóry i mieszków włosowych z tworzeniem się wysięku i gęstą skorupą.

Na występowanie trichofitozy u bydła w pewien sposób wpływają niehigieniczne warunki i nieodpowiednie żywienie (niedobór witamin, mikro- i makroelementów). Krowy trzymane w ciepłych, wilgotnych i niewentylowanych miejscach są bardziej narażone na infekcyjne i niezakaźne choroby skóry. Trichofitozę bydła stwierdza się głównie w okresie jesienno-zimowym, zwłaszcza gdy zwierzęta są zatłoczone.

Ważny! Półpasiec może zarazić się bydłem w każdej grupie wiekowej, jednak najbardziej podatne na zakażenie są młode zwierzęta w wieku od 3 do 6 miesięcy.

W porażonej sierści czynnik wywołujący trichofitozę zachowuje żywotność do 6-7 lat, aw materiale chorobotwórczym do 1,5 roku.

Formy choroby

W zależności od nasilenia i przebiegu procesu patologicznego wyróżnia się kilka postaci trichofitozy u bydła:

  • powierzchowny;
  • wymazane (nietypowe);
  • pęcherzykowy (głęboki).

Forma pęcherzykowa grzybicy występuje częściej u cieląt, zwłaszcza w okresie przeciągnięcia. Liczba ognisk zapalnych może być różna, średnica zmian dochodzi do 20 cm Ta postać trichofitozy charakteryzuje się obecnością kilku obszarów zmian skórnych. Zapalone obszary naskórka pokryte są gęstymi, surowiczo-ropnymi skorupami, przypominającymi suche ciasto. Po naciśnięciu spod strupów uwalnia się ropny wysięk, a po oddzieleniu strupu widoczne są erozyjne i wrzodziejące zmiany skórne. Włosy na obszarach zapalnych nabłonka łatwo odpadają, a na powierzchni skóry można zobaczyć wiele krost pęcherzykowych. U chorych cieląt z tą postacią choroby następuje pogorszenie apetytu, aw konsekwencji brak przyrostu masy ciała i spowolnienie wzrostu.

U dorosłego bydła powierzchowna postać trichofitozy występuje częściej. Najpierw na skórze pojawiają się małe wystające owalne plamki o średnicy 1-5 cm.

Sierść w tym miejscu staje się matowa, zmienia się jej struktura, a włosy u nasady łatwo łamią się. Z biegiem czasu plamy powiększają się, czasami łączą się i zamieniają w jedną rozległą zmianę o łuszczącej się powierzchni. Nabłonek pokryty jest lekką skórką, która znika po 4-8 tygodniach. W początkowych i końcowych stadiach choroby u zwierząt z trichofitozą obserwuje się swędzenie, bolesność obszarów zapalnych skóry.

Nietypowa lub wymazana trichofitoza, a także postać powierzchowna, występuje częściej u dorosłego bydła latem. U zarażonych zwierząt na głowie pojawiają się małe, zaokrąglone plamy łysiny z łuszczącą się skórą. Zwykle po jakimś czasie w okolicy wraca porost włosów, odbudowuje się sierść.

Objawy porostów bydła

Zarodniki patogennego grzyba dostają się do środowiska wraz z łuszczącymi się skórkami, łuskami skórnymi i włosami. Okres inkubacji trwa od 5 dni do miesiąca lub dłużej. Po wniknięciu w skórę zwierzęcia kiełkują zarodniki grzyba. Czynnik wywołujący chorobę mnoży się w warstwie rogowej naskórka i mieszkach włosowych. Odpady mikroorganizmów powodują podrażnienie komórek naskórka, gromadzenie się nacieku i ropy.

W przypadku, gdy grzyby wnikają w grubość naskórka i niszczą mieszek włosowy, włosy wypadają na dotknięte obszary skóry i powstaje łysienie. Procesowi zapalnemu towarzyszy wydzielanie wysięku i tworzenie się strupów, które ściśle przylegają do naskórka. W przypadku powierzchownej i usuniętej trichofitozy dotknięte obszary skóry są pokryte skorupami podobnymi do azbestu lub szaro-białymi.

W przypadku trichofitozy u bydła zwykle dotyczy to skóry głowy, szyi, rzadziej pleców, kończyn, brzucha, ud i powierzchni bocznych. U cieląt choroba ta objawia się niewielkim zapaleniem płata czołowego, okolic oczodołów, ust i uszu.

Trichofitozie towarzyszy silny świąd i niepokój zwierzęcia. Dorosłe osobniki tracą apetyt, młode bydło opóźnia się we wzroście i rozwoju. W zaawansowanych przypadkach i ciężkich postaciach trichofitoza może być śmiertelna.

Diagnoza choroby

Diagnozę trichofitozy bydła przeprowadza się z uwzględnieniem:

  • objawy kliniczne charakterystyczne dla tej choroby;
  • wyniki mikroskopii cząstek naskórka, włosów i strupów;
  • dane epizootologiczne.

Ponadto, w celu diagnozy, na pożywce izoluje się kulturę grzyba. Do badań laboratoryjnych wybiera się patologiczny materiał chorych zwierząt - zeskrobanie dotkniętych obszarów naskórka i włosów, które nie zostały leczone środkami terapeutycznymi.

Trichofitozę bydła należy odróżnić od innych chorób o podobnych objawach:

  • microsporia;
  • favus (parch);
  • świerzb;
  • wyprysk.

Kliniczne objawy mikrosporii są nieco podobne do objawów trichofitozy. Jednak w przypadku tej choroby nie ma swędzenia skóry w miejscu zmiany. Plamy mają nieregularny kształt, włosy odrywają się nie u nasady, ale w pewnej odległości od skóry.

W przypadku strupa dotknięte włosy układają się w wiązki przeplatane zdrowymi. Włosy nie odrywają się u podstawy, ale całkowicie wypadają.

Świerzbowi, podobnie jak trichofitozie bydła, towarzyszy swędzenie bez określonej lokalizacji, a roztocza są obecne w zeskrobaniach.

Przy wyprysku i innych niezakaźnych chorobach dermatologicznych nie ma zarysowanych zmian, włosy nie wypadają ani nie odrywają się.

Leczenie trichofitozy u bydła

W przypadku wykrycia klinicznych objawów trichofitozy konieczne jest przede wszystkim odizolowanie zakażonego zwierzęcia od zdrowych osobników. Leczenie jest zalecane na podstawie stopnia uszkodzenia i przebiegu choroby. Istnieje kilka skutecznych opcji leczenia trichofitozy u bydła.

Łagodne postacie trichofitozy bydła można wyleczyć, lecząc dotknięte obszary naskórka lekami przeciwgrzybiczymi:

Zmiany skórne chorego zwierzęcia należy leczyć:

  • 10% nalewka jodu;
  • 10% roztwór siarczanu miedzi;
  • kwas salicylowy lub roztwór alkoholu (10%);
  • maść salicylowa, siarkowa lub smołowa (20%).

W przypadku pojedynczych zmian wskazane jest stosowanie maści leczniczych.

Niektórzy właściciele, podczas leczenia półpaśca u bydła w domu, traktują obszary skóry wazeliną, olejem słonecznikowym lub olejem rybnym. Dostępne środki ludowe przyczyniają się do szybkiego odrzucenia i zmiękczenia skórki trichofitozy.

Ostrzeżenie! Chore zwierzęta należy leczyć za pomocą gumowych rękawiczek i kombinezonu.

Najbardziej skutecznym i prawidłowym sposobem zwalczania tej choroby jest szczepienie bydła. W celach profilaktycznych zdrowym zwierzętom, a także bydłu choremu z różnymi postaciami choroby, wstrzykuje się następujące żywe szczepionki LTF-130. Przygotowany preparat stosuje się dwukrotnie w odstępie 10-14 dni, konieczne jest nakłucie w to samo miejsce. Po kilku dniach na skórze zwierzęcia (w miejscu podania szczepionki) tworzą się małe strupki, które w ciągu miesiąca są samoistnie odrzucane.

Wstrzyknięcie szczepionki LTF-130 zakażonym osobnikom w okresie inkubacji może prowadzić do szybkiego pojawienia się klinicznych objawów grzybicy z pojawieniem się wielu powierzchownych ognisk trichofitozy. Takim zwierzętom wstrzykuje się pojedynczą terapeutyczną dawkę leku.

U zaszczepionych cieląt odporność na chorobę rozwija się w ciągu miesiąca po ponownym szczepieniu i utrzymuje się przez długi czas.

Ważny! U zwierząt, które miały trichofitozę, powstaje długotrwała odporność na napięcie.

Działania zapobiegawcze

Aby zapobiec chorobie w dużych przedsiębiorstwach hodowlanych i indywidualnych gospodarstwach zależnych, konieczne jest terminowe podjęcie szeregu środków zapobiegawczych. Każdej chorobie łatwiej jest zapobiegać niż leczyć, ponieważ młodzież w wieku jednego miesiąca podlega obowiązkowym szczepieniom.

Nowo przybyłe zwierzęta poddawane są trzydziestodniowej kwarantannie w oddzielnych pomieszczeniach. Co 10 dni zwierzęta powinny być badane przez lekarza weterynarii, aw przypadku podejrzenia trichofitozy należy przeprowadzić niezbędne badania laboratoryjne materiału patologicznego.

Chore zwierzę z potwierdzoną diagnozą jest natychmiast przenoszone na oddział izolacyjny i immunizowane terapeutycznymi dawkami szczepionki przeciwgrzybiczej. Pudła, wyposażenie, karmidła i poidła poddawane są obróbce mechanicznej i dezynfekcji. Ściółka, resztki paszy są spalane. Obornik wyjęty z boksów, w których znajdowało się chore zwierzę, poddawany jest dezynfekcji. W przyszłości przetworzony obornik może być używany tylko jako nawóz.

W gospodarstwach i dużych przedsiębiorstwach hodowlanych należy regularnie przeprowadzać planowaną deratyzację i dezynfekcję pomieszczeń.

Wniosek

Trichofitoza u bydła jest wszechobecna. Ta choroba jest szczególnie niebezpieczna dla cieląt i zwierząt z osłabionym układem odpornościowym. Terminowe szczepienia i środki zapobiegawcze pomogą zapobiegać i chronić bydło przed nieprzyjemnymi konsekwencjami trichofitozy.


Obejrzyj wideo: Allimax bolus na zapalenie wymion u krów (Luty 2023).

Video, Sitemap-Video, Sitemap-Videos